Τέως Κοινότητα Αγίου Γεωργίου, με πληθυσμό 1000 κατοίκων περίπου. Βρίσκεται ανατολικά του Βελεστίνου και απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα από το Βελεστίνο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και ένας  μεγάλος αριθμός κατοίκων απασχολείται στο Δημόσιο και τον ευρύτερο  ιδιωτικό τομέα επιχειρήσεων. Στην περιοχή του βρίσκεται η Β΄Βιομηχανική Περιοχή και το στρατιωτικό εργοστάσιο αρμάτων 304.

Στην τουρκοκρατία υπάγονταν διοικητικά στο Κατηλίκιο του Βελεστίνου και ονομαζόταν Ουσλάρ. Μια πρώτη αναφορά με στοιχεία για την ιστορική συνέχεια του χωριού, μας δίνει ο Δωρόθεος Σχολάριος  μητροπολίτης Δημητριάδος (1856-1871), που μας πληροφορεί ότι είναι χωριό ιδιόκτητο, έχει 12 οικογένειες, 60 κατοίκους και οχι εκκλησία. Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (1881) βρέθηκε να είναι τσιφλίκι του Μαργ. Αποστολίδη. Μια περίπου δεκαετία αργότερα, ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης στον «Προμηθέα» του 1892 μας αναφέρει ότι είναι χωριό ιδιόκτητο, έχει 200 κατοίκους και εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Στις αρχές του 20ου αι. δόθηκε η ονομασία «Άγιος Δημήτριος» από τον πολιούχο  Άγιο του χωριού και σήμερα υπάγεται στο Δήμο Φερών.

Το Αερινό βρίσκεται νοτίως του Βελεστίνου σε απόσταση έξι χιλιομέτρων και σε υψόμετρο 180μ. περίπου. Αναγνωρίστηκε ως κοινότητα το 1950 και από το 1988 αποτελεί διαμέρισμα του Δήμου Φερών με πληθυσμό 512 κατοίκους. Επί Τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν ιδιοκτησία, τσιφλίκι Τούρκου αξιωματούχου. Η παλιά ονομασία «Περσοφλί» σημαίνει τόπος των Περσών. Με το Δ. 19/7/1928 «περί μετονομασίας κοινοτήτων και συνοικισμών»το χωριό μετονομάστηκε σε Αερινό από την επιτροπή ονομασίας, επειδή φυσούσε δυνατός αέρας την ημέρα που το επισκέφτηκε. Με τους σεισμούς του 1957 το χωριό ισοπεδώθηκε, ανοικοδομήθηκε εκ νέου και σήμερα είναι ένα σύγχρονο χωριό, με εκκλησία του Αποστόλου Θωμά. Ο πληθυσμός του Αερινού σχηματίστηκε από τις λίγες οικογένειες των κολλήγων του τσιφλικιού, από οικογένειες που ήρθαν από τα γύρω μέρη και από Μικρασιάτες πρόσφυγες, που κατέφυγαν εδώ μετά την καταστροφή του 1922.

Το Βένετο βρίσκεται νοτιότερα του Κεραμιδίου και είναι πλέον προσβάσιμο με ασφάλτινο δρόμο (13 χλμ.) από σηματοδοτούμενη διασταύρωση στη μέση της διαδρομής Κανάλια - Κεραμίδι.

 «ΒΕΝΕΤΟ» Ένα αληθινό Στρουμφοχωριό, κρυμμένο στο Νομό Μαγνησίας

Το Βένετο βρίσκεται νοτιοανατολικά από το Κεραμίδι και βόρεια από τη Ζαγορά, κρυµµένο σε ένα πυκνό και σύμμικτο δάσος δρυός, καστανιάς, καρυδιάς, πλατάνων και ειδών μεσογειακής μακίας, ενώ από το ύψος των 300 μέτρων ατενίζει το Αιγαίο.

Χτισμένο σε σκιερή πλαγιά, το καλοκαίρι προσφέρει δροσιά, ωστόσο το χειμώνα οι σκιές κάνουν το κρύο αισθητό. Καινούργια τα περισσότερα σπίτια αφού οι κατολισθήσεις που έγιναν το 1957 έδιωξαν όσους κατοίκους είχαν απομείνει μετά τον εμφύλιο πόλεμο ερημώνοντας το χωριό για κοντά 30 χρόνια.
Οι παλιοί Βενετιώτες έχουν πλέον επανέλθει σιγά – σιγά ανακαινίζοντας τα παλιά σπίτια ή φτιάχνοντας νέα, εξοχικά για τους μήνες του καλοκαιριού.

Στην είσοδο του χωριού ξεχωρίζει η εκκλησία της Υπαπαντής του Χριστού, χτισμένη το 1767 που διατηρεί την πέτρινη τοιχοποιία και την στέγη της καλυμμένη με σχιστόλιθο, χαρακτηριστικό στοιχείο της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Η εκκλησία της Υπαπαντής, διαθέτει ένα από τα πιο περίτεχνα ξυλόγλυπτα τέμπλα του Πηλίου.

Επιπλέον αξίζει να δείτε τη γραφική παραλία Κουλουρίου, κατά μήκος της οποίας βρίσκονται οι περίφημες σπηλιές, οι Ιπνοί των αρχαίων, όπου στα 480π.Χ. ναυάγησε ο "χιλιοναύτης" στόλος του Ξέρξη, ενώ στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής αποτέλεσε τη βάση του ναυτικού των ανταρτών (ΕΛΑΝ). Η κοσμική παραλία του χωριού είναι το Πετρομέλισσο, παραλία την οποία θα συναντήσετε διασχίζοντας το χωριό και περνώντας, από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και την περιοχή Μετοχίου. Η παραλία διακρίνεται για το λευκό της βότσαλο τη βραχώδη φύση και την πυκνή βλάστηση που περιβάλει τον κόλπο, καθώς και τα κρυστάλλινα νερά.

Το χωριό δεν έχει τη σφιχτή οικιστική συνοχή που συναντάµε στο κοντινό Κεραμίδι και απλώνει τις γειτονιές του σε µια σχετικά μεγάλη έκταση μέσα στο δάσος. Θα περπατήσετε σε γραφικά καλντερίμια, θα "χαθείτε" σε δάση απάτητα, θα γνωρίσετε ανθρώπους απλούς που δεν άλωσε ακόμη ο μαζικός τουρισμός. Και όλα αυτά, χωρίς το συνωστισμό και την ταλαιπωρία που παρατηρούνται στα υπόλοιπα χωριά του Πηλίου.
Μονοπάτια που ακολουθούν κυρίως τα παλιά λιθόστρωτα καλντερίµια, τα οποία παλιά αποτελούσαν και το μοναδικό δρόµο επικοινωνίας των χωριών µε τον έξω κόσµο, σήµερα έχουν καθαριστεί και προτείνονται για πεζοπορικές αναζητήσεις. Υπάρχουν γύρω από την πλατεία ψησταριές και ταβερνάκια που όσο πλησιάζει το καλοκαίρι γεµίζουν όλο και περισσότερους θαµώνες, ντόπιους και ξένους.
Άξια λόγου και η μονή Φλαµπουρίου, στην οποία μπορείτε να έρθετε από το Βένετο, ακολουθώντας το σημαδεμένο, αλλά έντονα ανηφορικό μονοπάτι 2 περίπου ωρών.

Η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος βρίσκεται σε μια μαγευτική και συγχρόνως απόμακρη τοποθεσία σε μικρή απόσταση από το χωριό Βένετο στο βόρειο Δυτικό Πήλιο, μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος από οξιές, βελανιδιές, πεύκα και κρανιές.
Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, μετά το 1564, από τον Όσιο Συμεών τον Μονοχίτωνα και Ανυπόδυτο που έφτασε στην περιοχή προερχόμενος από το Άγιο Όρος και έχτισε τη Μονή στην οποία συγκεντρώθηκε πλήθος μοναχών. Το μοναστήρι εξακολουθεί και σήμερα να λειτουργεί στα πρότυπα του Αγίου Όρους, καθώς δεν επιτρέπεται η είσοδος στις γυναίκες.

Συνεχίζοντας ο δρόμος οδηγεί στον αρσανά της Μονής όπου τα απομεινάρια από το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου θυμίζουν εποχές που το Φλαμούρι διέθετε υπεράριθμη αδελφότητα και από εκεί καλύπτονταν οι ανάγκες ανεφοδιασμού. Σήμερα συναντάμε λίγους εναπομείναντες μοναχούς που προσπαθούν να ανακαινίσουν τη Μονή με τη βοήθεια ντόπιων κτιστών.

Το Βένετο λοιπόν μπορεί να αποτελέσει έναν τόσο καλοκαιρινό, όσο και χειμερινό προορισμό, ενώ οι δραστηριότητες είναι πολλές, καθώς το παρθένο αυτό μέρος, προσφέρεται για πεζοπορία, αναρρίχηση, κυνήγι, ψαροντούφεκο και πολλά άλλα που σας καλεί να ανακαλύψετε από κοντά.

Αναφορά μικρή αξίζει να γίνει και στους εκάστοτε συλλόγους, που κατά καιρούς έτρεξαν θέματα ζωτικής σημασίας του χωριού, καθώς το ίδιο αποτελούσε πάντα κομμάτι του Κεραμιδίου και δεν είχε δική του εκπροσώπηση. Προσωπικό «ευχαριστώ», λοιπόν στη Δήμαρχο κ. κ. Ελένη Λαίτσου η οποία δίνει τη δυνατότητα στο χωριό μας με την προβολή του μέσα από το site του Δήμου να βγει μπροστά και να προβάλει τη φυσική ομορφιά του και τις δυνατότητές του.

Οι αρχές της ιστορίας του συνδέονται με το παρακείμενο τουρκοαλβανικό Τεκέ των δερβίσηδων. Ήταν τσιφλίκι τους, γεγονός που μαρτυρείται και από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που λάτρευαν ιδιαίτερα οι δερβίσηδες του Χατζή –Μπεκτάς. Στην Τουρκοκρατία λέγονταν Αρντουάν που σημαίνει «χωριό των προσευχητών» και έτσι ενισχύει την ιστορική άποψη για στενή εξάρτηση με το ησυχαστήριο των Μπουμπάδων. Μέσα στην ιστορική αλήθεια και ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης στον «Προμηθέα» του 1892 μας πληροφορεί ότι το Ελευθεροχώρι έχει κατοίκους 14 και εξουσιάζεται από τον παρακείμενο Τεκέ και οι κάτοικοί του δεν είναι ευχαριστημένοι από τη διοίκησή του. Το Ελευθεροχώρι μετά την Τουρκοκρατία έγινε τσιφλίκι του Μαργαρίτη Αποστολίδη ενώ σήμερα υπάγεται στο δήμο Φερών.

Σε τοποθεσία 25χλμ από το Βόλο και 5 χλμ περίπου από το Δημοτικό Διαμέρισμα της Κερασιάς και 15χλμ περίπου από το Δ.Δ. Στεφανοβικείου βρίσκεται χτισμένο στους πρόποδες του Μαυροβουνίου και μπροστά του απλώνεται η λίμνη καρλα. Το Δ.Δ. Καναλιών το οποίο κατοικείται από 1927 εγγεγραμμένους Δημότες.

Προσμένοντας καρτερικά την επιστροφή της λίμνης Κάρλας (Βοιβηίδας)," την οποίαν μόνοι οι Καναλιώτες ενέμοντο, αλιέθοντες εν αυτή", σύμφωνα με την μαρτυρία του Δωρόθεου Σχολαρίου, χτισμένο αμφιθεατρικά στη ρίζα του Μαυροβουνίου αντικρίζει προς το παρόν τις άδειες όχθες της, μέχρι να ολοκληρωθεί τα εργα για την ανασήσταση της.

44 χλμ. από την πόλη του Βόλου, στο βορειο-ανατολικό άκρο του νομού Μαγνησίας, στα όρια μεταξύ Πηλίου και Μαυροβουνίου και σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα, βρίσκεται ένα από τα λιγότερο γνωστά αλλά εξίσου μαγευτικά χωριά του Πηλίου, το υπέροχο Κεραμίδι. Ένα γραφικότατο χωριό, με το Αιγαίο να απλώνεται στα πόδια του και τη Χαλκιδική να διακρίνεται στο βάθος του ορίζοντα, συνδυάζει μοναδικά το βουνό (υψόμετρο 300 μ.) με τη θάλασσα (απόσταση 5 χλμ.).

Προχωρώντας προς τα Νότιο-ανατολικά του Δήμου θα συναντήσεις το μικρότερο χωριό του Δήμου Κάρλας την Κερασιά. Χτισμένο στους πρόποδες του ΒΔ Πηλίου - δίπλα στο ποτάμι του χωριού λες και είναι κρυμμένο.
Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μια μεγάλη πλατεία (εδώ γίνονται όμορφα πανηγύρια 29-30 Ιουνίου και χοροί). Το κοινοτικό κατάστημα του Δ/Δ Κερασιάς και μια μεγάλη ταβέρνα λειτουργεί καθημερινά στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Προχωρώντας το καλντερίμι συναντάς το τοξωτό γεφύρι που οδηγεί στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου (πολιούχου του χωριού). Η λιθόκτιστη τοξωτή γέφυρα συνδέει τα δύο τμήματα του χωριού στις όχθες του Κερασιώτη ποταμού. Αποτελείται από δύο άνισα τόξα κατασκευασμένα από καλοδουλεμένους γκριζοπράσινους σχιστόλιθους και ενισχυμένα με μεταλλικούς συνδέσμους. Το κατάστρωμα του δρόμου έχει έντονες κλίσεις και είναι επενδυδυμένο με λιθόστρωτο "καλντερίμι" πλάτους περίπου 3μ. Κτίστηκε το 1886. Το 1988 κηρύχτηκε ως διατηρητέο μνημείο. Επισκευή της γέφυρας έγινε το 1993.

Βρίσκεται κτισμένο πάνω στην κορυφή μικρού εξέχοντος λόφου μεταξύ Αερινού και Αγίου Δημητρίου. Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881) στην Ελλάδα έγινε τσιφλίκι του Μαργ. Αποστολίδη. Το χωριό ονομαζόταν στο πρόσφατο παρελθόν Παλιούρι, αλλά μετονομάστηκε σε Κοκκαλέϊκα γιατί με την ίδια ονομασία υπήρχε και άλλος οικισμός στο νομό.

Η αρχαιότερη αναφορά για την ιστορία του χωριού είναι ότι στην Τουρκοκρατία υπάγονταν στο Κατηλίκιο του Βελεστίνου. Γύρω στο 1860 ο μητροπολίτης  Δημητριάδος Δωρόθεος Σχολιάρος μας πληροφορεί ότι είχε 10 οικογένειες, 60 κατοίκους και εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η Κοκκίνα μετά το 1881 βρέθηκε να είναι τσιφλίκι του μεγαλοτσιφλικά της εποχής εκείνης  Μαργ. Αποστολίδη, που μάλιστα είχε κτίσει στην Κοκκίνα το «κονάκι» του, ένα διώροφο μέγαρο, όπου φιλοξενούσε τακτικά  Έλληνες και ξένους επισήμους. Σήμερα η Κοκκίνα υπάγεται στο Δήμο Φερών και οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία με σύγχρονες, αποδοτικές και δυναμικές καλλιέργειες.

Οι κάτοικοι του χωριού είναι Βλάχοι αμιγείς Περιβολιώτες στην καταγωγή. Κατοίκησαν μόνιμα στην περιοχή μεταξύ 1870-1880. Αρχικά το χωριό ονομαζόταν Ταχταλάσι (Σανιδοχώρι), το οποίο προήλθε από τον τέως Δήμο Φερών. Αργότερα μετονομάστηκε σε κοινότητα Μικρού Περιβολακίου ως το 1998. Οι προηγούμενοι κάτοικοι της περιοχής ήταν καραγκούνηδες. Απ΄ αυτούς αγοράστηκε ολόκληρη η κτηματική έκταση για κτηνοτροφική χρήση, κοινή νομή γι΄αυτό δεν υπάρχει παλαιότερη διανομή. Η μετακίνηση του βλάχικου πληθυσμού από την Πίνδο προς τη Θεσσαλία γινόταν λόγω του επαγγέλματος. Γινόταν η μετακίνηση για τα χειμαδιά τους και αργότερα μετά το 1870 αγόρασαν την έκταση του Μ. Περιβολακίου για τη χρήση που αναφέρεται.

Ριζωμένο στους πρόποδες οροσειράς του όρους «Κυνός Κεφαλαί» με εξέχουσα θέση στην πεδιάδα του Βελεστίνου βρίσκεται το Περίβλεπτο (πέριξ=γύρω+βλέπω). Στην Τουρκοκρατία ονομαζόταν Σερατζί που σημαίνει χωριό των καλλιεργητών και υπάγονταν διοικητικά στο κατηλίκιο του Βελεστίνου. Αναφέρεται ακόμη στις πηγές ότι ήταν τσιφλίκι του Αλή Πασά (1750-1822). Την πρώτη γραπτή μαρτυρία με στοιχεία για το χωριό μας τη δίνει ο  Δωρόθεος Σχολιάρος, Μητροπολίτης Δημητριάδος, που αναφέρει ότι το Σερατζί είχε γύρω στο 1860 δεκαέξι οικογένειες, 80 κατοίκους και εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Τέλος για την εκκλησία του χωριού, γνωρίζουμε από την επιγραφή που υπάρχει στο υπέρυθρο της κυρίας εισόδου, ότι κτίστηκε το 1860 και από μια από τις «ενθυμίσεις» που υπάρχουν στα ιερά βιβλία του ναού, εγκαινιάσθηκε στις 26 Μαΐου του 1868 ημέρα των Αγίων Πάντων.

Οικισμός του Αερινού που βρίσκεται νότια του χωριού σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου. Παλιός κτηνοτροφικός οικισμός που σήμερα δεν κατοικείται, υπάρχουν μόνον αγροικίες που χρησιμοποιούνται για τη διαμονή των κτηματιών κατά τις καλλιεργητικές περιόδους.

Ο Ριζόμυλος απέχει από τον Βόλο, την πρωτεύουσα του νομού, 20 χιλ. και από την Λάρισα 42 χιλ.Η πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού είναι Πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας και ήρθαν πρώτοι φορά στο χωριό το 1907. Ερχόμενοι οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους τα ήθη και έθιμα τα οποία κρατούν ακόμη ζωντανά οι κάτοικοι, παρά το πέρασμα του χρόνου.Το 1999 ο Ριζόμυλος συνενώθηκε μαζί με το Στεφανοβίκειο, τα Κανάλια και την Κερασιά και δημιουργήθηκε ο Δήμος Κάρλας στα πλαίσια του νόμου Καποδίστρια.O Ριζόμυλος χαρακτηρίστηκε μαρτυρικό χωριό για την μεγάλη προσφορά του στην Εθνική Αντίσταση 1941-1944 κατά των Γερμανοιταλικών κατακτητών.

Το Στεφανοβίκειο βρίσκεται στα όρια των νομών Μαγνησίας και Λαρίσας. Απέχει από τον Βόλο 25χλμ και από την Λάρισα 37χλμ και είναι χτισμένο στην Παλιά Εθνική Οδό Βόλου - Λάρισας.

Οικισμός του Βελεστίνου προερχόμενος από τη συνένωση των δυο μικρότερων οικισμών Αγίου Γεδεών «Νταρμπεγλί» ή Αγίας Παρασκευής και Αγίου Αθανασίου «Κόνιαρη» ή «Κουγούγγερη». Καθαρά αγροτικός οικισμός με πληθυσμό 500 κατοίκων περίπου. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Βελεστίνου σε απόσταση δυο χιλιομέτρων περίπου.